De dood is zo vaak afgebeeld
als een skelet met veel te groote handen
en grijnzend met de harde ijzren tanden
als van een hark.
Ik moest zoo oud en zoo verwonderd worden
om te begrijpen dat dit juist het leven is,
dat van verleidingen ontdaan,
wanneer men lang en ver genoeg is doorgegaan,
met iedre stap dieper gedreven
in 't drijfzand van een waar bestaan,
zoo voor mij durft te staan.
-Ik lach terug, het lijkt wel op een vrouw,
die zich zoo met haar man verbonden weet,
dat ze zich niet meer voor hem kleedt,
en triomfantelijk vertrouwt,
dat hij wel van haar houdt.-

Nu weet ik ook waarom ik steeds iets vroolijks vond
in die gedaante en die schaamteloze kaale mond,
de lichte kooi der ribben, waar het hart
eens hing en zong, vogel van licht,
gevangen in de warme landen.
Van alles, dat tot leven heeft verleid
blijft niets gespaard, dan die doorzichtigheid:
geen zang, geen zorg, geen lief, geen vuur, geen licht.
Alleen dit anonym, ijzeren, lachende gezicht
en deze kooi en deze overgroote handen.

- Maria Vasalis

Dank je wel voor het opsturen, J.!

Gisteravond in cafe Captein & co., vlakbij de Amsterdamse zendo. Gesprekken met J., K., C. Luisteren naar hun twijfels, hun vraagstukken, hun worstelingen. Naar het punt waar ze momenteel staan in hun leven. Intieme, kwetsbare dialogen.

s. mailt. Kanker. In de right ureter. In de trein bel ik hem op. Zijn verre stem dichtbij in de nacht. Amerikaans, vriendelijk en onverstaanbaar. Het doet er niet toe. Ik dank hem for being, vertel dat ik van hem houd. Thuis chatten we nog even via skype, zodat ik ondertiteling heb. Surgery on tuesday.

Mensen van diamant.

Even voor de welbekende, niet-bestaande statistieken: Gisteren heb ik Niets is zo van Shunryu Suzuki uitgelezen. Het is een fijn boek om elke ochtend een teisho (Dharmales) uit te lezen. En dat is goed te doen, want ze zijn telkens maar zo'n drie pagina's lang.

Ik heb er veel uit geciteerd hier op mijn website en niet iedereen begreep altijd wat er stond. Maar ik denk dat dat niet zo erg is. Het gaat er ook niet om om het te begrijpen. Zoals ik al in een reactie zei, doet Suzuki Roshi vooral zijn best om mensen de shift te laten maken van het rationeel willen begrijpen naar het beoefenen zelf. Telkens weer opnieuw. Want daar gaat het om.
Het doet er dus ook niet zoveel toe of de woorden allemaal wel perfect gekozen zijn, of zijn Engels perfect is, of de vertaling perfect is. Het gaat om wat erachter zit. Wat Suzuki Roshi nou eigenlijk wil zeggen. En ik denk dat je met veel zazen en rustig lezen daar prima achter kunt komen. Of je het nou begrijpt, of niet.

Niets is zo - Shunryu Suzuki

Vandaag was de eerste studieklas-bijeenkomst in de zendo in Amsterdam. Vandaag zag ik dus ook voor het eerst mijn leraar weer, na een paar maanden vakantie. Dat was een fijn weerzien! Wat heerlijk om hem ook in fysieke zin weer om me heen te hebben.

Aan deze eerste bijeenkomst was een hoop denkwerk voorafgegaan. Ik wist namelijk niet zo goed wat ik met Gaston moest doen. Moest ik hem meenemen, of thuislaten? Gaston wordt ouder en begint een beetje te kwakkelen. Zo kan hij tegenwoordig echt verschrikkelijk stinken. Hij krijgt meer last van winderigheid en verspreidt regelmatig een geur waarvan De Man en ik half flauw vallen. Dat kan ons hier in huis weinig schelen. Maar in de zendo vind ik dat moeilijker. Dan ben ik bang dat hij mensen tot last is (dat ik mensen tot last ben) en dat er geklaagd gaat worden. Dan ga ik me schamen.

Ik kwam er dus niet goed uit. Meenemen of een aantal uren alleen thuislaten? Gaston zelf gaat nog steeds graag mee. Hij heeft nog steeds zin om met me op pad te gaan. Hij wil het liefste altijd bij me zijn, vlak in de buurt. Hij wordt met zijn ouderdom ook aanhankelijker. Was het vroeger een stoere hond die ook heus wel zelf dingen kon, nu is het "mama, houd van me, zorg voor me, blijf bij me..."

Ik sprak erover met Dharmazus L. Die was duidelijk. Meenemen. Hij heeft negen jaar voor je gewerkt, je gaat hem toch nu niet lang alleen thuis laten omdat hij een beetje kan stinken? De mensen dragen het maar.

Daar had ze een punt. Ziekte, ouderdom en dood zijn ook in de zendo niet te vermijden. En wij zenstudentjes doen toch juist ons best om dat in te zien?

De Man vroeg me wat ik zou doen als ik geen angst zou hebben. Het antwoord was simpel: meenemen.

Dus nam ik hem mee. En bad tot God dat het mee zou vallen. Onder zazen was ik er erg mee bezig. Mijn angst en schaamte zijn niet gelijk verdwenen. Maar vandaag viel het mee. Hoe het volgende week gaat, weet ik niet. Dat zullen we dan weer zien..

Ik ben fan van Suzuki Roshi. Hij spreekt mij erg aan. Dit op een kaartje schrijven, elke dag even lezen en dan zazen. Dat is het enige dat me te doen staat.

Als ik om 6.13 uur wakker word, besef ik onmiddellijk dat ik er beter uit kan gaan, anders krijg ik nare, zware dromen. Als ik de woonkamerdeur opendoe, dringt de geur van koffie mijn neus binnen. De Man is al op. Hij zit aan tafel monsters te vermoorden op zijn laptop, met behulp van een zwaarbewapende held die hij Knaapje heeft genoemd.
Een aantal jaren geleden wilde ik niet dat hij ook in de kamer was als ik zazen beoefende. Misschien vond ik de afleiding te vervelend, of schaamde ik me. Tegenwoordig maakt het me niets meer uit. Ik zou zelfs kunnen zitten terwijl de bloederige geluiden uit zijn computer door de kamer zouden schallen, maar dat hij een koptelefoon heeft opgezet is natuurlijk prettig.
Op een gegeven moment hoor ik hem opstaan en koffie voor zichzelf inschenken. De koelkast gaat open voor de koffiemelk. Dan zet hij de waterkoker aan. Dat doet hij voor mij. zodat ik na zazen een kopje thee kan drinken. Maar ik voel dat het half uur voorlopig nog niet voorbij is. Als de waterkoker na zijn borrelende hoogtepunt zichzelf uitklikt en de stilte wederkeert, schiet ik inwendig onbedaarlijk in de lach.

Ik heb de zen agenda (links in het menu, even naar beneden scrollen) voor het komende half jaar weer ingevuld. De plaatsnamen zijn aanklikbaar, zodat je, indien je dat wilt, meer informatie kunt vinden over de desbetreffende zendo en/of gebeurtenis. Al deze bijeenkomsten worden gegeven door mijn leraar Nico Tydeman Sensei, tenzij anders vermeld.

Het gaat vast weer een mooi seizoen worden!

Niets van het Zijn verwachten, of eisen, enkel ontvangen.

Eigenlijk is dit een heel goed zinnetje. Vooral dat "onbegrensde maatstaf". En wat mij betreft zou je dat "ware" nog weg kunnen laten ook, want dat impliceert misschien nog teveel onderscheid (ware en niet-ware).

Wanneer ik mezelf waardeer aan de hand van een onbegrensde maatstaf, kom ik aan bij mijzelf.

Dan zie ik mijn gezicht.
Dat kan een enorm (en vreugdevol) inzicht zijn.
Dat klinkt wellicht gekkig, totdat ik het me volledig realiseer.
Waar heb ik me druk om gemaakt?

Nou moe.. Als ik dit had geweten, had De Man me wellicht ein-de-lijk eens in Noorwegen kunnen krijgen. :)

Een stukje over het Murakami Festival in Oslo

Daarom houd ik nou zo van (handgeschreven) brieven (of kaarten)..

Een navelstreng van voedsel en liefdesbrieven

Het mooiste filmpje uit Zomergasten gisteravond: Father & Daughter.

Weil bedoelt hier overigens een aandachtig, open afwachten. Zoals bijvoorbeeld zazen.

Het leven uit handen geven.
Groot Vertrouwen.

Dat betekent dat er "gewoon" ruimte is voor twijfel, voor emoties.
Zij kunnen zonder vrees opkomen, er zijn,
zo nodig iets manifesteren.
Dat maakt niet uit,
(misschien is het zelfs wel noodzakelijk)
want er is Groot Vertrouwen.

Dat iemand de moeite heeft genomen dit (en meer) uit te leggen, onder woorden te brengen, wellicht ploeterend, schrappend en zoekend, dat vind ik fantastisch.