TussenpoZen

"De "mystieke" ervaring. Altijd: hier en nu - in de vrijheid die één is met distantie, in de stilte die geboren wordt uit zwijgen. Maar - deze vrijheid is een vrijheid in daden, deze stilte een stilte onder mensen. Voor hem die, in de wereld staande, vrij is van zichzelf, is het mysterie voortdurende werkelijkheid, een werkelijkheid in de rustige rijpheid die geschonken wordt door de ontvankelijke opmerkzaamheid van de aanvaarding.
De weg naar heiliging gaat in onze dagen noodzakelijk via daden."

uit: Merkstenen van Dag Hammarskjöld

Ik ben diep onder de indruk van dit prachtige boek. Elke ochtend na zazen lees ik een stukje. Het raakt diep.

Dit boek vereist wel een bepaald soort lezen, namelijk het zo-genaamde Lectio Divina, een "goddelijk lezen". Lezen met volle aandacht en vanuit mijn hart, een meditatief (contemplatief) lezen.
Lectio divina is niet: de bladzijde diagonaal scannen en met een denkbeeldige marker onderstrepen wat belangrijk lijkt. Maar het is ook niet: "Zo en nu ga ik er eens echt goed voor zitten en ga ik echt mijn best doen elk woord eens even heel goed te begrijpen." Dan ben ik nog teveel met mijzelf bezig, alsof ik de woorden dien te bezitten, omdat ik het potverdorie toch zeker waard ben. Lectio divina is juist mezelf loslaten, afstemmen op een andere golflengte, die van het leven zelf dat hier en nu stroomt. Me overgeven aan "Uw wil geschiede", de levensstroom toelaten waarin ik zelf niet meer zo belangrijk ben. Daarop afstemmen en in die afstemming lezen, dat is lectio divina.

Marloes - dinsdag, 09 februari 2010 - 09:24:41

Geen commentaar

Home