Net op het moment dat ik ook aanspraak wil gaan maken op de begeleidersvoorziening doofblinden, gaat het op de schop. En dat is verschrikkelijk, want ik weet uit persoonlijke ervaring hoe belangrijk het is en hoe kwetsbaar "onze groep mensen" is. Hoe makkelijk het is om in een isolement te raken en hoe hard het knokken is om daar uit te blijven. Bovendien zijn we niet met velen, dus zoveel geld kost het niet.

Ik zie dit huilend aan.

Aanstaande zaterdag organiseert Doofblinden Netwerk een informatiedag hierover. Daar moet ik misschien maar even heen. Al is het alleen al als sympathisant. Als ik dat red tenminste, Nijmegen is niet naast de deur.

Overigens probeer ik ondertussen een (niet speciaal getrainde) begeleider te krijgen via Handje Helpen regio utrecht. Een stichting die u ook financieel kunt steunen.

De derde dag van de zomer city sesshin kreeg ik het zwaar te verduren. Ik herinnerde me dat ik het vorig jaar ook al constateerde; ik vind de zomer city sesshin zwaarder dan de sesshin in Vught. Ook al zit (zazen) ik tijdens de eerste minder periodes en ga ik elke avond weer naar huis.
Het was heel erg warm in de zendo. Maar dat was het probleem niet zozeer; zo warm was het vorig jaar immers niet geweest. Wat zo'n enorm uitputtende uitwerking op mij heeft is dat tussen de zitperiodes door heel veel mensen in een smalle ruimte door elkaar heen krioelen. Bovendien verandert het meubilair ook constant van plek, de tafels en stoelen worden voortdurend verschoven, en wordt er in die pauzes veel door elkaar heen gepraat. Het voormalig klooster Zin in Vught is groter, mensen verspreiden zich daardoor meer, en bovendien wordt er nauwelijks gesproken.

Het brak me op. God, wat is dat uitputtend. In de vooravond stond het huilen me nader dan het lachen. Ik had het niet meer. Ik was zo ongelooflijk moe dat ik niet eens meer goed stil kon zitten, maar willekeurig begon te bewegen. Weer thuis vroeg ik me hardop af of ik het volgend jaar nog wel doen moest, of dat ik misschien beter bijvoorbeeld de zaterdag kon overslaan.
Ik sliep die nacht slecht. Het was warm, dat weet u vast ook nog. Dus de volgende ochtend, de zondag en de laatste dag van de sesshin, zat ik weer zo moe als ik maar zijn kon op dat kussen. Op een gegeven moment gaf ik het op, terwijl ik zat. Ik kon het niet langer meer trekken. "Ik kan dit gewoon echt niet meer."

En dat is, idioot genoeg, precies het moment waarop alles ineens goed kwam. Mijn spieren ontspanden zich. Een grote rust overviel me. Het opgeven betekent dat iets zich overgeeft aan iets. Overgave. Alsof ik het uit handen geef, alsof ik het aan het Universum over geef. En het Universum blijkt dan ineens heel goed voor mij (het Universum?) te kunnen zorgen.
Ze openbaarde zich in volle glorie, binnen en buiten mij. Wat een kracht, wat een wonder, wat een ongelooflijk groots mysterie! En ik mocht me eraan laven, gewoon door in het moment te gaan hangen en verder niets meer. Zoiets. Ik deed het niet eens met rationele opzet ("Zo, nu ga ik me eens even lekker overgeven.") Het gebeurde gewoon. Ik voelde nog steeds wel wat pijn hier en daar, maar het deed er niet meer zo toe. Ik was hier overigens eerder geweest. Deze staat van zijn is niet een of ander uiteindelijk doel van zazen, maar het is wel prettig. :)

De rest van de dag verliep rustig en goed. 's Middags werd er een jukai ceremonie gegeven voor vijf Dharmabroers en -zussen. Ik vind dat altijd ontroerend om bij te wonen. Het is heel speciaal om te zien hoe mensen zo duidelijk en liefdevol voor iets kiezen, ook al begrijpen ze het zelf waarschijnlijk niet eens helemaal. Jukai is altijd weer een mooi moment om mee te maken.

Na het bijbehorende borreltje nam ik afscheid van Nico en de rest. Tot in september maar weer!

Vorige week maandagavond bekeek ik per ongeluk het beruchte filmpje van Neda, de 27-jarige Iraanse vrouw die werd doodgeschoten in de straten van Teheran. Op het filmpje zag ik haar op zeer schokkende wijze sterven. Ik stierf met haar mee en kon die nacht niet meer slapen. Ik kon alleen maar huilen. Ik voelde me ontzettend machteloos. Want wat kon ik doen? En hoe wist ik zeker dat dat doen goed was?

Ik kan wel spaarlampen indraaien, biologisch vlees eten (of helemaal geen vlees), ik kan wel Ecover wasmiddel gebruiken en tweedehands boeken kopen, maar toch is het bij elke handeling die ik verricht onduidelijk waar het precies toe leidt. Ik verkeer in grote onwetendheid over oorzaak en gevolg, actie en reactie, ook al wil ik zo graag iets doen (en doe ik dat ook, tegen beter weten in).

Ik zit als verwende westerling op een kussen verlichting na te streven en ondertussen sterven er vrouwen in de straten van Teheran. Dat is onbegrijpelijk, onbevattelijk. En dat dat allemaal gebeurt, al dat lijden, is wat mij betreft onacceptabel. Tegelijkertijd sta ik met lege handen (waar misschien zelfs wel bloed aan zit), machteloos te wezen.

Dit bracht ik mee naar de zomer city sesshin. Op de eerste dag had ik meerdere malen de neiging om weg te lopen en alles te verwerpen. Zen, boeddhisme, verlichting, het kon me wat. En hoe kon ik gelukkig zijn terwijl dit allemaal plaatsvindt. Ik schaam mij soms voor mijn eigen geluk, voor verlichting en mijn ontmoetingen met het Wonder en het Mysterie. Want ondertussen sterven er vrouwen in de straten van Teheran.

Maar wat lost weglopen op?
Misschien is het het beste om maar te blijven zitten, op dat kussen, te midden van mijn verdriet en machteloosheid.

De tweede dag had ik daisan, een persoonlijk onderhoud met Nico Sensei in zijn kamer. Natuurlijk bracht ik dit ter sprake. We hadden er een goed gesprek over, dat ik voor mijzelf houd. Niet alles behoeft immers openbaar te worden gemaakt. Maar Nico citeerde naar aanleiding van dit onderwerp een prachtig zinnetje van Kierkegaard dat ik wel graag met jullie wil delen.






Het vergt moed.

Ik pak het stapeltje spirituele inzichtkaarten van de witte boekenplank boven mijn hoofd. Ik schud de kaarten door elkaar en laat ze door mijn handen glijden. Zoveel mogelijk gedachteloos pak ik er eentje uit, of laat ik me er eentje geven. En dan staat er het volgende op:

"Zoek het gezelschap van diegenen die het beste in je wakker maken."

Gezelschap, daar gaat het toch wel om deze week. Maandag de hulpverleenster voor de gezelschaps-hulpvraag, dinsdag leuke dingen doen samen met H. Vandaag ben ik, tot mijn eigen grote vreugde, lekker alleen en doe ik even niets. Maar vanaf morgen bevind ik me weer vier dagen lang in Nico Sensei's zendo voor de zomer city sesshin. Een retraite van vier dagen, elke dag van 9.30 uur tot 17.30 uur, waarbij de deelnemers gewoon thuis overnachten. Dan bevind ik mij dus wederom in goed gezelschap; mijn leraar en mijn broers en zusters in de Dharma.

En tussendoor is daar natuurlijk altijd mijn eigen echtgenoot. Een stille, betrouwbare en liefdevolle aanwezigheid.

En allemaal maken ze het beste in mij wakker.

Ik zet het kaartje dankbaar op het altaar.

Amsterdam is voor een bijna-blinde misschien wel de moeilijkste stad van Nederland om in rond te lopen. In ieder geval een van de meest vermoeiende.

De stoepen van Amsterdamse straten zijn namelijk onbetrouwbaar van vorm. Je weet niet wat je eraan hebt. Dan weer breed, dan weer smal, dan weer ongelijk, dan weer egaal, dan weer recht, dan weer krom. Bovendien staan er vaak paaltjes en hekjes op, of helemaal geen paaltjes of hekjes, maar verschijnen er ineens gaten. Gaten die naar souterrains leiden. En waar je als bijna-blinde heel fijn in kan vallen.
Utrechtse stoepen zijn wat betrouwbaarder. Meer rechttoe-rechtaan. En Utrechtse herenhuizen hebben geen souterrains, maar werfkelders. Daar heb je als bijna-blinde geen last van als je boven op straat staat.

Toch heb ik intens veel gewandeld gisteren, in Amsterdam. En met net zo intens veel plezier. Samen met vriend en Dharmabroer H. zou ik een dagje Vincent van Gogh-museum gaan doen. Maar daar kwamen we niet. Zenners zijn zo wispelturig als wat. Ze komen nooit waar ze wezen moeten.

Het fijne aan H. is, behalve dat-ie natuurlijk gewoon een lieve vriend is, dat hij rasamsterdammer is. Hij is er geboren op een dag die altijd al geweest is als je ernaar vraagt (rara..) en in een jaar vEr voor de mijne. Dus met H. rondlopen in Amsterdam is een feestje. Want hij laat de mooiste dingen zien en babbelt honderduit over de andere dingen.

Zo kwam ik onder andere ineens in de rechtenfaculteit terecht waar hij jaren geleden studeerde. Een prachtig gebouw, met een boogvormige doorgang waaronder tweedehands boekenstalletjes staan. En een binnenplaats waar je als student elke dag wel in de zon zou willen zitten.
We lagen uren in het gras van het Vondelpark, pratend over allerlei dingen die zoal voorbij komen in een mensenleven. En we sloten de dag af met een fantastische hamburger bij Burgermeester. Misschien wel de lekkerste hamburger die ik ooit gegeten heb. Burgermeester mag ook wel een filiaal in Utrecht openen! Want het leuke is dat ze naast die fantastische runderburgers ook allerlei andere lekkere vlees- vis- en vegaburgers hebben.

En zo blijkt maar weer; ik kan mij (overdag) in mijn eentje nog zo opperbest voelen -in gezelschap van het Wonder in/om me heen- maar sAmen dingen doen doet een mens ook wel Erg goed.

Het gesprek met de hulpverleenster ging verbazingwekkend smooth.

Maar eigenlijk was dat niet zo heel gek. Ik had er van te voren natuurlijk veel over nagedacht. Allerlei emoties over beleefd. Alle mogelijke kanten, opties en mogelijkheden zorgvuldig bekeken. Zoals ik vaker doe bij het maken bij beslissingen die nEt even iets belangrijker voor me zijn.

En als dan eenmaal het besluit is genomen en de kogel door de kerk is geschoten, blijft er een heldere rust over. En in die heldere rust deed ik de deur open, gaf ik de hulpverleenster koffie met melk en beantwoordde ik al haar vragen. Helder en duidelijk. En zonder schaamte of schuld. Ik stond er zelf een beetje verbaasd van dat ik overal een goed antwoord op had. De formulieren werden ingevuld en de hulpverleenster was tevreden.

's Avonds belde ze alweer. Ze had net een mevrouw gesproken die opvallend goed aan mijn profiel van wat ik zocht voldeed. Die mevrouw had zichzelf tijdens dat telefoongesprek opgegeven als vrijwillig begeleidster. Ze moest haar natuurlijk nog ontmoeten en alles, maar de hulpverleenster was al zo enthousiast dat ze me gelijk maar even belde..

Ik word op de hoogte gehouden. Dus... wordt vervolgd.

Een paar dagen geleden realiseerde ik me dat het in oktober tien jaar geleden is dat ik volledig arbeidsongeschikt ben verklaard en een WAjong uitkering begon te ontvangen.

Momenteel breng ik elke werkdag hoofdzakelijk alleen door. Dat betekent dat ik zo'n 12, 13 uur alleen "thuis" ben.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Zo begin ik in september weer met een serie prive-danslessen Argentijnse Tango, zo om de week een uur op de dinsdagochtend. Ik heb wel eens een paar zen-gerelateerde studieklassen op de donderdagochtend. Al zie ik die in het najaar nog niet in de agenda staan, dus ik weet niet of Nico Sensei ze dan zal geven. En spreek ik af en toe wel eens met iemand af. Niet zo veel, omdat het natuurlijk de uren zijn dat andere mensen werken. Ik ben dus hoofdzakelijk vele uren alleen overdag. En dat al jarenlang.

Als ik daar lang bij stilsta, is het eigenlijk gewoon een godswonder dat ik dat in redelijk gezonde toestand overleef. Ik bedoel, ik ga nauwelijks over de schreef (tot nu toe dan, want je weet nooit...). Ik verzuip me niet; ik drink bijna geen alcohol. Ik heb nooit drugs gebruikt. Ik prop geen zakken chips naar binnen, ik over-eet niet. Ik onder-eet ook niet. Ik kots niks eruit. Ik vergrijp me niet stiekem aan de krasloten. Ik lig geen uren in bed…

Het enige is dat ik een zeer actieve geest heb, die af en toe flink zijn eigen, vele levens kan leiden, waar ik in kan wegzinken. Maar ik denk dat dat eigenlijk niet abnormaal is, iedereen heeft dat. Alleen zijn sommige andere mensen zich er gewoon niet zo verschrikkelijk bewust van.

En ondertussen leef ik meer uren alleen dan de gemiddelde monnik in een zenklooster ooit zal doen.

En ik ben ook nog eens in staat om regelmatig simpelweg gelukkig te zijn.

Ik vraag me soms echt af hoe ik het in godsnaam voor elkaar krijg.

Om het maar eens voor 1 klein keertje te zeggen:

Ik ben toch wel ontzettend bere-, bere-, beresterk.

Maar. Ik blijf ondertussen alleen, sterk of niet. Het is niet altijd leuk om met zo’n actieve, fantasierijke geest te zitten als enige gezelschap. En bovendien merk ik dat mijn sociale vaardigheden door het vele alleen zijn beneden peil raken. Ze worden immers niet goed getraind. Mijn man en ik hebben onze eigen taal al lang ontwikkeld namelijk.

Daarom heb ik een hulpvraag gesteld.
Een echte hulpvraag.
Een professionele hulpvraag.

Ik heb aan een speciaal daarvoor in het leven geroepen organisatie gevraagd om hulp. Ik wil graag gezelschap. Voor een keer in de week, of, als het beter uitkomt voor de ander, een keer in de twee weken, wil ik graag iemand die mij thuis ophaalt en iets met me gaat doen. Naar een museum, een expositie, een festival, een signeersessie, een dierentuin, een workshop sushi, een literaire lezing, thee drinken in een Marokkaans theehuis. Maakt me geen donder uit.

Ik voel me ongelooflijk sneu. Omdat ik dan aan een professionele “zorg”-organisatie moet toegeven dat ik als gehandicapte “mee wil worden genomen” door iemand. Dat blijft een raar iets, waar ik met mijn hoofd niet goed uitkom. Maar aan de andere kant brengt het me wel wat ik wil. En de tijd haalt bij de ander vanzelf mijn handicap van de voorgrond af, het vervaagt tot dat wat het is; iets louter fysieks. Die kans moet ik een ander ook gunnen. En het is gewoon lekker als er gewoon eens iemand is die dat voor me doet. Die me gezelschap houdt, met me praat, dingen voor me regelt en in het museumcafe thee haalt omdat ik dat zelf niet goed kan. En die op regelmatige basis komt. Niet “ooit eens een keertje als ze tijd heeft”. Wat ik overigens verder niemand verwijt; het leven zit zo in elkaar.

Aanstaande maandagochtend komt er een mevrouw op bezoek die mijn hulpvraag met me gaat doornemen en vervolgens alles in het werk zal stellen om iemand voor me te vinden.

Ik vond het niet makkelijk om de hulpvraag te stellen. Want ik kan je vertellen: een mens wil nou eenmaal altijd het liefst hulp aanbieden, niet vragen. Een mens wil dus altijd aan die Andere Kant staan. Ik wil het kunnen geven, niet het moeten nemen. We zijn toch immers Kanzeon, met duizenden armen vol compassie.

Ja, dat ben ik ook, en daarom laat ik nu een zo'n arm naar mezelf reiken.

Ik voel me een kneusje.
Ik voel me beresterk.
En ik hoop.

Als je alles hebt geprobeerd en niets werkt, wat doe je dan?

Als je elk zelfhulpboek hebt doorgespit, elke psycholoog hebt bezocht, elke therapie hebt gevolgd, naar elke zenleraar hebt geluisterd. Als jezelf onafgebroken hebt trachten te verwezenlijken. Als je altijd tot doel hebt gehad te groeien, te ontwikkelen en alles in jezelf te verwerken en daar alles aan hebt gedaan. En het werkt niet.

Wat doe je dan?

Of, voor mijn part, als het allemaal wel heeft gewerkt. Als je alles succesvol hebt afgerond, alle diploma’s hebt gehaald, elke therapie goed hebt afgesloten, de pot met goud hebt ontvangen, iedereen en jezelf hebt vergeven en je met alles klaar bent. Als je daar dan gewoon staat, helemaal klaar en alles.

Wat doe je dan?

Mijn lieve Dharmabroertje Chris stuurt me weer eens iets moois. Dit keer een zinnetje van onze geliefde Etty Hillesum:

"Ze zien het steeds nog niet mijn God, dat alles hier drijfzand is behalve jij."

Nico Sensei gebruikt in zijn boek Dansen in het duister ook het woord drijfzand. Hij schrijft ergens:

"Elk weten berust op drijfzand: niet-weten."

Deze twee citaten passen in elkaar. Alles is drijfzand, want berust op niet-weten. God is het uiteindelijke, onbevattelijke mysterie, conceptloos, woordeloos, grenzeloos.. Geen enkel woord voldoet, en ook dat niet.. God is niets, maar niet in de zin dat het niets weer een iets wordt (zijnde het niets als iets). Misschien is God wel louter het ervaren zelf.. Ik weet het niet.


Hans van Dam vroeg mij wat aandacht te geven aan zijn website: www.weteloosheid.nl. Een website totaal gewijd aan niet-weten. Van zijn website haalde ik overigens ook het citaat van Nico. Een website barstensvol geen-wetenswaardigheden!

Over synchroniciteit, over schijnbaar (?) toevallige gebeurtenissen, over hoe klein de kansen lijken dat die dingen gebeuren.

"But something had to happen before you could?" I asked.
"That's right," he said, and nodded several times. "That's the key, And you know, this thought crossed my mind at the time: maybe chance is a pretty common thing after all. Those kinds of coincidences are happening all around us, all the time, but most of them don't attract our attention and we just let them go by. It's like fireworks in the daytime. You might hear a faint sound, but even if you look up at the sky you can't see a thing. But if we're really hoping something may come true it may become visible, like a message rising to the surface. Then we're able to make it out clearly, decipher what it means. And seeing it before us we're surprised and wonder at how strange things like this can happen. Even though there's nothing strange about it. I can't help thinking that."

uit: chance traveller, opgetekend in de korte verhalenbundel Blind willow, sleeping woman van Haruki Murakami. Deze verhalenbundel verschijnt overigens over een paar weken in de Nederlandse vertaling.

En voor de mensen die het verhaal kennen, nog zullen kennen, of thuis kunnen opslaan: ik voel me zo vaak dat vrouwtje dat in het cafe verschijnt. Niet de hoofdpersoon, noch de persoon of het ding naar wie/waarnaar hij verlangt, maar de intermediair, de tussendoorkompersoon, die heel even, op zo'n schijnbaar toevallige wijze, ten tonele verschijnt om de hoofdpersoon met zijn verlangen te verbinden. Een katalysator noemen De Man en ik dat. Soms denk ik wel eens, als er dan toch een reden "moet" zijn waarom ik op aarde ben, dat dit dan het dichtste bij die reden komt. Maar eigenlijk is dat ik hier meer identiteitsloos, enkel bestaand uit een continue stroom kansen.

Het avondeten van gisteren was weer zo'n succes dat we beide het idee kregen dat ik wel eens beter zou kunnen zijn in vegetarisch koken dan in niet-vegetarisch koken. Niet dat ik zO slecht ben in het bereiden van vlees of vis, maar toch. Vegetarisch koken lijkt me beter te liggen. Ik vind het ook leuker om te doen. Wonderlijk.

Gelukkig vindt De Man het ook niet erg. Hij mist zijn stukje vlees niet. En omdat we verder allebei geen principiele vegetariers zijn, komt dat stukje vlees of vis vanzelf wel weer op onze borden terecht. In restaurants, bij vrienden, of familie.. Maar het is grappig hoe snel ik eraan gewend raak om thuis geen vlees meer te eten. Of beter gezegd; hoe weinig ik het mis.

In de dikke vegetarier trok het recept voor socca mijn aandacht. Een provencaalse pannenkoek van kikkererwtenmeel. Aangezien we allebei van falafel houden, dat ook van kikkererwten is gemaakt, zal ik vandaag eens proberen zo'n socca te maken. Als bijgerecht bij de couscous.

Oh, en het (eko) chocolade ijs van SoYeah is trouwens erg lekker! Ik had een beetje een muffige smaak verwacht, aangezien het in plaats van room soja bevat, maar niets is minder waar. Goed te eten!

Ik had er eigenlijk de fut niet meer voor. Ik had immers al een lange wandeling gemaakt met de hond en daarna nog boodschappen gedaan bij de AH. Maar ach, toen ik mijn wens twitterde -ik wilde graag nog even naar de rio de bio voor een pot provamel vanille soja yoghurt- besloot ik hem maar gelijk ten uitvoer te brengen. Wie langzaam loopt, komt vanzelf wel overal, nietwaar.

In de winkel bleek het produkt in de aanbieding te zijn en maar 1 euro te kosten. Bovendien kreeg ik van een verkoper een paar kersen, net van het land. Zomaar. Op zulke momenten toont het Universum dan even haar goede wil.. kadootjes.

Ik nam trouwens ook een pot SoYeah chocolade ijs mee, eveneens op basis van soja. Geen idee of het smaakt, maar de pot was zo vrolijk uitnodigend en het is altijd leuk iets anders te proberen.

Vanavond tagliatelle met broccoli en huisgemaakte pesto. Laat De Man maar snel thuiskomen..

I know why the caged birds sing - Maya Angelou

Ik moest ineens weer aan die boektitel denken van Maya Angelou. I know why the caged birds sing. Als ik het wel heb, de eerste van vijf autobiografische boeken van haar hand. Nooit gelezen. Ik zal straks eens in de bibliotheek kijken of ik het boek kan vinden.

Het komt natuurlijk ook omdat er een gekooid vogeltje in mij zit. Hoe je het ook wendt of keert, en hoeveel ik ook af blijf doen als "het zit allemaal in de geest" (heel populair binnen spirituele kringen die voor het gemak maar vergeten dat je toch een lijf hebt waarmee je het doen moet in dit leven); mijn lichaam werkt soms gewoon niet mee. Punt. En sommige dingen in het dagelijkse leven komen daaruit voort. Punt. Ook al kan ik zelf nooit goed zien wat precies waaraan te "danken" is. Is het mijn lichaam of mijn geest dat hiertoe heeft geleid, of hoeveel procent van beide? Onbegonnen werk.

Maar natuurlijk zit er ook een ander soort gekooid vogeltje in me. Dat vogeltje dat haar pootjes nog eens extra om het stokje heenklemt zodra het deurtje van de kooi wordt opengezet. Wegvliegen? Dacht het niet. Het vogeltje is gewend aan haar bestaan zo binnen het kooitje. Het kan zelfs zingen binnen haar kooitje.

Maar dat ze haar pootjes soms wel erg hard vastklemt, wordt pijnlijk duidelijk als A. op zaterdagochtend vraagt of we naar Frankrijk zullen rijden, of naar Belgie, of naar Duitsland. Zomaar. Nu, ja. In dit gewone, normale weekend. Ongepland. Waarom niet? Omdat een gekooid vogeltje niet zomaar wegvliegt als het deurtje opengaat.

Maar we zijn gegaan. Ik zette een knop om, graaide wat spulletjes bij elkaar en nestelde mijzelf op de achterbank van de auto. Daar zit ik graag tijdens road trips. Ik gaf me over aan een onbekende bestemming. We reden zo'n 270 kilometer en belandden in een hotelletje ergens in Duitsland, ik zou niet weten waar precies, aan een doodlopende weg in een bos. We aten in een restaurantje, zomaar ineens. Wildschweinschinken en Lamsrucke. En het vrije vogeltje vond het heerlijk.

Een paar dagen geleden vond ik een envelop in mijn postbus. Zo'n ouderwetse air mail envelop, met blauw-rood geblokte randjes. Aan de postzegel te zien kwam hij uit Engeland. Toen ik de envelop openscheurde, viel er een kaartje uit ter grootte van een visitekaartje. Ik raapte het op. Het was helemaal wit en er stond maar 1 regeltje op getiept. Ik las het en er verscheen gelijk een glimlach op mijn gezicht.



we sang in this envelope.



Ik heb het kaartje gelijk doorgestuurd. Uiteraard hebben De Man en ik eerst nog even gezongen.

Ja, dat is wel wat je noemt een GROTE foto... (Ondergetekende in Psychologie Magazine van juni 2009.)