"De "mystieke" ervaring. Altijd: hier en nu - in de vrijheid die één is met distantie, in de stilte die geboren wordt uit zwijgen. Maar - deze vrijheid is een vrijheid in daden, deze stilte een stilte onder mensen. Voor hem die, in de wereld staande, vrij is van zichzelf, is het mysterie voortdurende werkelijkheid, een werkelijkheid in de rustige rijpheid die geschonken wordt door de ontvankelijke opmerkzaamheid van de aanvaarding.
De weg naar heiliging gaat in onze dagen noodzakelijk via daden."

uit: Merkstenen van Dag Hammarskjöld

Ik ben diep onder de indruk van dit prachtige boek. Elke ochtend na zazen lees ik een stukje. Het raakt diep.

Dit boek vereist wel een bepaald soort lezen, namelijk het zo-genaamde Lectio Divina, een "goddelijk lezen". Lezen met volle aandacht en vanuit mijn hart, een meditatief (contemplatief) lezen.
Lectio divina is niet: de bladzijde diagonaal scannen en met een denkbeeldige marker onderstrepen wat belangrijk lijkt. Maar het is ook niet: "Zo en nu ga ik er eens echt goed voor zitten en ga ik echt mijn best doen elk woord eens even heel goed te begrijpen." Dan ben ik nog teveel met mijzelf bezig, alsof ik de woorden dien te bezitten, omdat ik het potverdorie toch zeker waard ben. Lectio divina is juist mezelf loslaten, afstemmen op een andere golflengte, die van het leven zelf dat hier en nu stroomt. Me overgeven aan "Uw wil geschiede", de levensstroom toelaten waarin ik zelf niet meer zo belangrijk ben. Daarop afstemmen en in die afstemming lezen, dat is lectio divina.

"Is mijn contact met anderen meer dan een spiegel? Wie, wat geeft mij de kans die te veranderen in een poort?"

uit: Merkstenen van Dag Hammarskjöld

"Komen jullie gourmetten?" vroeg P.
"Ja hoor, gezellig", zeiden wij.






Het volgende moment schoor P. mijn lange haar af.
Wat een heerlijk gevoel, zo'n tondeuse over m'n hoofd.
Ik genoot.



En de dag erna voelt het nog steeds goed.

   "Nu. De vrees overwonnen - vrees voor de anderen, voor mezelf, voor de duisternis daaronder:
   aan de grens van het ongehoorde.
   Hier eindigt het bekende. Van de overzijde vervult een geheime kracht mij met de mogelijkheid van haar oorsprong.
   Hier wordt verlangen gelouterd tot openheid: iedere daad voorbereiding, iedere keuze een ja aan het onbekende.
   Door de plichten van het uiterlijke leven verhinderd om me neer te buigen over de diepte - maar in die plichten langzaam getraind, om met vormende kracht in de chaos neer te dalen, waaruit de geur van de witte woudbloem de belofte aandraagt van een nieuwe saamhorigheid.
   Aan de grens - "

uit: Merkstenen van Dag Hammarskjöld



("Ongehoorde" las ik in eerste instantie als "onbetamelijke", maar dat moet uiteraard "het niet-gehoorde" zijn. "Saamhorigheid" is misschien een wat ouderwets woord. Je zou wellicht ook "verbinding" kunnen lezen.)

's Ochtends bedenk ik mij, onder het schrijven in mijn papieren dagboek, dat ik een nieuwe Moleskine nodig heb. Mijn oude is, op vier pagina's na, vol. 's Avonds komt De Man thuis en geeft me een nieuwe Moleskine. Gekregen van een zakenrelatie.

"Dat waarvoor we leven, dat waarin we leven, waaruit en waarnaar binnen we leven, het geheim: het is gebleven wat het was. Het is ons tegenwoordig geworden en heeft zich met zijn tegenwoordigheid ons bekend gemaakt als het heil, we hebben het 'leren kennen', maar we hebben er geen kennis van die ons zijn geheimniskarakter zou minderen - zou milderen. We zijn God nabij gekomen, maar een ontraadseling, ontsluiering van het zijn niet nader gekomen. Verlossing hebben we bespeurd, maar geen 'oplossing'. Wat we ontvangen hebben, daarmee kunnen we niet naar de anderen gaan en zeggen: dit moet je weten, dit moet je doen. We kunnen slechts gaan en waarmaken. En ook dit 'moeten' we niet - we zijn ertoe in staat - we kunnen het niet laten. Dit is de eeuwige, in het nu en hier tegenwoordige openbaring. [...] Het woord van de openbaring is: ik ben die ik ben. Het openbarende is het openbarende. Het zijnde is, verder niets. De eeuwige krachtbron stroomt, de eeuwige aanraking ziet uit, de eeuwige stem klinkt, verder niets."

uit: ik en jij van Martin Buber

Na het wandelen over de ijsbaan langs de singel - een lesje in nederigheid -, een kop pompoensoep in café 't Hoogt. Het winterse licht valt door de hoge ramen naar binnen, op het boek dat ik lees: Merkstenen van Dag Hammarskjöld. Telkens na een paar pagina's lezen vind ik een bijzonder kleinood tussen de bladzijdes. Een gedichtje, een gebedje aan Maria, een krantenknipsel: "Dood Hammarskjöld geen ongeluk". Een piepklein fotootje van een non die naar de camera lacht.

Elke handeling overeenkomstig de Dharma, wezenlijk voelbaar. Ook in bad, lezende, mijn linkerhand op mijn rechterborst.

Nijntje heeft een besneeuwde das om.

Urenlang zit ik in mijn stoel in de woonkamer. Ik lees in een boek, Odysseia van Homeros in een vertaling van Imme Dros. Af en toe onderbreek ik het lezen voor een gang naar het toilet, het maken van thee of lunch, of voor het sluiten van mijn prikkelende ogen. Maar voor de rest, niets. Ik zit urenlang stil in een stoel in een woonkamer. Een wonderlijk idee. In deze maatschappij lijkt daar niet helemaal meer een plaats voor te zijn, het voelt bijna als een taboe aan om te doen. Maar vandaag vind ik het wel best.

Liep ik daar door Hoog Catharijne, zomaar gelukkig te wezen.

Martijn Mulder heeft wederom prachtige portretten van de mensen op de Gathering gemaakt. Zie hier zijn website met de foto's.

Aangezien ik momenteel veel hits krijg van mensen die naar foto's van de Gathering zoeken, hierbij even wat steekwoorden voor de Googlebot: Great Sangha Gathering, Maha Sangha Gathering, Ameland, 2010, pictures, fotos, Martijn Mulder, Big Mind, Big Heart, Kanzeon, Genpo Roshi, retreat, retraite, sesshin. Zo. :)

Ik sta er nog een paar keer tussen, onder andere al pompoen schillend in de keuken. Voor het eerst had ik mij namelijk een job laten aanmeten. Vanwege mijn handicaps hoef ik dat niet. Maar ik kwam in de keuken terecht en voortaan was ik daar elke ochtend te vinden. Het was zo gezellig, lekker met z'n allen voor 300 mensen groentes snijden. En ook prachtig om te zien, hoe er voor zoveel mensen werd gekookt. En hoe smooth dat allemaal ging..

Dank je wel, Martijn!

Vandaag staat er een stuk over de Great Sangha Gathering in de Trouw. Ook op internet te lezen, inclusief de eeuwig cynische reacties van mensen die er zelf nooit komen. :)

(dank voor de tip, Jannie!)

Het is heel, heel bijzonder om ergens te zijn waar ruimte is voor... de mensen. Er werd gelachen, er werd gehuild, er was woede, er was angst, er was heel veel plezier. Er werd geschreeuwd, er werd gefluisterd. Iemand begon in een vlaag van volslagen gekte (insanity) ineens de zendo rond te rennen, iemand anders lag ruim een half uur een soort van bewusteloos/in een andere staat op de grond. Na een hele poos stond hij weer op. Ze werden niet tegengehouden in hun uitingen.

Ik ben me ervan bewust dat dit voor heel veel mensen heel moeilijk te begrijpen is. Ons conventionele angst-denken wil er niet aan, aan dit soort "gekke" dingen. Maar ik voel me zelf momenteel heel goed, ontspannen. Ik ben heel dankbaar dit mee te maken in mijn leven, zoiets wonderlijks "zomaar" op mijn pad. Het is heel mooi om kwetsbaar te mogen zijn, temidden van al die andere kwetsbare mensen. Ik heb dan ook twee ochtenden tijdens de zazen zitten huilen. Machteloosheid en veel verdriet om mijn handicaps. De tranen stroomden over mijn wangen. Alles was zeiknat. So much pain. En wat een openbaring, om eindelijk eens tijdens zazen openlijk te (kunnen) huilen. Het was voor het eerst.

Er werd vooral heel veel omhelsd. Want daar waar mensen zich ook maar een beetje openstellen vanwege die kwetsbaarheid (niet-weten), daar ontstaat iets. Een soort basic kindness, liefde, ik weet het niet. "You are my family", zei iemand tegen 280 mensen. Ik zeg er zelf verder inhoudelijk liever niets meer over, draag het voor de rest liever bij en in mezelf. Dit was de Great Sangha Gathering op Ameland 2010. Mocht u er meer van willen weten, dan raad ik u aan volgend jaar ook te komen.