Wie schrijft hier


Marloes Lasker
wie is zij?

Follow tussenpozen on Twitter


RSS
RSS

Mijn boek
klik voor meer informatie of om het boek te bestellen:


Zho, een jaar uit het leven van een doofblinde vrouw - Marloes Lasker

Ook te koop bij de boekhandel of bijvoorbeeld bij Bol.com!

Wat ik hier eerder schreef

Zoeken
zoeken in het weblog

Ook hier te zien

Contact
e-mail: marloes(at)tussenpozen.com
(verander "(at)" in "@")

skype: roodsokje

zen agenda
elke woensdagavond (va 12 sep):
Zenbijeenkomst, Utrecht

2 september:
Monnikendag, Amsterdam

29 & 30 september:
Zenweekend, Amsterdam

17 - 21 oktober
Sesshin, Vught

mijn laatste flickr foto's
www.flickr.com
tussenpozen's photos More of tussenpozen's photos

In herinnering


Klara Bella B.
1988 (?) - 18 maart 2005

admin area

 
vrijdag, 21 februari 2014

Ineens begrijp ik het weer een klein beetje beter. Ik dacht dat het over het slechter worden van mijn ogen ging. Maar dat is niet helemaal waar. Dat is niet helemaal volledig. Want als ik alleen daarbij blijf, negeer ik een deel. Een deel dat dan aandacht eist; mijn oren. Maar als ik alleen daarbij blijf, negeer ik een deel; mijn ogen.
Mijn ziekte is aan het samensmelten. Ze is ÚÚn geheel aan het vormen, in plaats van afzonderlijke delen. Ze dwingt me langzaam het geheel te voelen. De verbondenheid, het niet meer afgescheiden van elkaar zijn.

Het is niet slechthorend.
Het is niet slechtziend.
Het is zelfs niet slechthorend en slechtziend.
Het is Usher.

14:07:19 - Marloes -

woensdag, 19 februari 2014

En op een gegeven moment voelde ik hun aanwezigheid achter me, heel wezenlijk. Mijn opa, mijn oma's, De Man's oma, Douwe. Alle dierbare overledenen liepen achter ons aan. Het was alsof DeMan en ik voorop in een processie liepen. Ik voelde de warmte in mijn rug.

En daar bij het laatste stukje van de singel, daar waar Gaston altijd nog wat rond bleef dralen omdat hij nog niet weer in het geleidetuig wilde, daar zei hij het ineens tegen me. Ik voelde het. "Ik heb een goed leven gehad. Ik ben je dankbaar voor een goed leven."

03:55:33 - Marloes -

dinsdag, 18 februari 2014

Vandaag is het precies een jaar bgeleden dat mijn lieve hond Gaston overleed. Vˇˇrdat ik naar Het Loo ging, "hing" hij hier in huis nog een beetje rond. Zijn geur, haren, iets. Toen ik op Het Loo zat, was ik met hele andere dingen bezig. Nu ik terug ben is het huis afschuwelijk leeg, Gaston is nergens meer te bekennen. Echt nergens meer. Hij is ontzettend weg. Dat is een van de redenen waarom ik dit huis het liefste wil ontvluchten. Gaston kwam namelijk snel nadat we hier gingen wonen, dus dit huis is niet zonder hem geweest.
Dieren raken diep in mijn ziel vervlochten. Met mijn hele ziel en zaligheid, mijn hele hebben en houden heb ik van hem gehouden. Ik ben zijn dood nog steeds aan het verwerken, omdat op Het Loo daar geen ruimte voor was.

Ik heb samen met De Man een schepje en wat veldbloemen-, klaprozen-, korenbloemenzaadjes gekocht. Vandaag wandelen we de ronde langs de singel zoals ik talloze malen met Gaston heb gedaan. Daar zal ik op speciale plekken met een herinnering wat bloemen zaaien.

05:54:47 - Marloes -

maandag, 17 februari 2014

God, wat heb ik een klap gehad bij thuiskomst. Ik ben mezelf en de verbinding met dit huis kwijtgeraakt. Het voelde niet meer als mijn huis.Een b
vreemde plek, waar een man woont. Ik ben hooggevoelig. Elke verandering is lastig. Ik kan al huilen bij een nieuwe telehoon. Dan kun je je misschien wel voorstellen dat ik mezelf volledig kwijtraak na zo'n bewogen tijd als ik heb gehad.
Ik ben erg van slag. Ik heb veel momenten gehad dat ik geen benul had van iets. Dat mijn hersenen blokkeren omdat het teveel is om in een keer te verwerken. Zo wist ik tot gisteren niet dat er Olympische Spelen bezig zijn, waar ik normaal gesproken best fanatiek naar kijk. Maar het is teveel op het moment.
Gisteren had ik goede momenten. Ik kon naar De Man luisteren, die voorstelde om mijn kleren samen weer even te ordenen. Ik trok telkens hetzelfde aan, omdat ik niet meer wist waar alles was. De Man had het in de afgelopen weken natuurlijk opgeruimd, maar totaal niet op de manier die mij eigen is. Samen hebben we mijn kleren weer geordend en er voor mij vertrouwde structuur in gebracht. Dat heeft me geholpen dit huis en mezelf weer een klein stukje toe te eigenen.

09:34:12 - Marloes -

zaterdag, 08 februari 2014

Ook nog steeds veel verdriet om het overlijden van mijn hond en het gemis dat ik een band met hem had. Iemand was die zorg draafde, liefde gaf, verantwoordelijk was. Op Het Loo miste ik mijn hond niet zo erg, omdat ik Het Loo niet met hem associeerde, en bovendien was ik daar met andere dingen bezig. Hier thuis is mijn hond veel meer afwezig. Ik ervaar ook veel gaatjes in de dag, ontbrekende tijdsstukjes. Dat zijn de momenten dat ik hem uitliet, eten gaf, die dingen. Het is heel vreemd dat die tijdsstukjes ontbreken, leeg zijn.

Al die omhulsels om mij geen, de tekenaarster, de lezer, de verzorgster van Gaston, vallen weg. Er blijft iets heel naalts en kwetsbaars over. Steeds meer onbeschermd.

Vannacht droomde ik van een babu. Een nieuw leven, om verantwoordelijk voor te zijn, die afhankelijk van je is. Waar ik zorg over droeg.

Er gaat een nieuwe hond komen.

08:30:27 - Marloes -

woensdag, 05 februari 2014

Dit flatje ligt vol met honderden boeken. Gelezen boeken, ongelezen boeken. Boeken die ik niet meer kan lezen. Langzaam zoeken we ze uit en doen we ze in een doos. De mooie kinderboeken, zoals alles van Roald Dahl, blijven in de familie. Mijn zus krijgt ze voor haar kinderen. Een ander kind kan de prachtige wereld van Roald Dahl gaan ervaren.
Van heel veel boeken weet ik nog precies waar ik ze gelezen heb. Bijvoorbeeld op vakantie, voor de tent.

De vrouw die al die papieren boeken las, in al die vele jaren, die vrouw is overleden.

08:22:59 - Marloes -

dinsdag, 04 februari 2014

Ik ontvang een mailtje van M. Wat zij schrijft over haar crisis raakt mij heel erg. Ik herken er veel in. Ik begrijp nu dan ook een beetje beter waarom ik intu´tief contact met haar had gezocht. Ik ben net zoals zij hooggevoelig en hoogbegaafd en heb net zoals zij een enorme rouw te verwerken, al is het om een andere reden.

Ze vertelt in haar mail over het gedachtegoed van Dabrowski. "Dabrowski zei: "Psychoneurosis is not an illness." Onder psychoneuroses vallen: overspannen, stress, grote angst, minderwaardigheid- en schuldgevoel, depressie. Neurologische structuren moeten opgelost worden en worden vernieuwd. Een depressie kun je in zijn ogen dus zien als een opruimfase: ruimte in je hoofd maken voor het kunnen aanmaken van nieuwe neurologische structuren. Gevoelige mensen in crisis zijn volgens hem dus niet ziek, maar ze zijn ruimte aan het maken om weer te kunnen groeien. Een neurose is in die context iets positiefst ontstaat als een reactie op een moreel intern conflict."

De Man is bezig met het opzetten van zijn eigen bedrijf. Gisteren sprak hij een vormgever over het gebruiken van een logo. De Man wol heel graag een tekening van mij gebruiken hiervoor. Eentje die ik jaren geleden heb gemaakt.
De vormgever had zich vergaapt aan tekeningen van mij die online staan. Toen De Man hem zei dat ik dat niet meer kan, vond de vormgever dat heel jammer. "Dan is er een groot tekenaarster gestorven."

Als De Man mij dat thuis vertelt moet ik heel erg huilen. Want het klopt. Er is een tekenaarster overleden. De persoon die ontzettend goe kon kleuren met kleurpotloden is dood.

Van mijn allereerste loon die ik ontving als acceptant schadeverzekeringen, een baan die ik naast mijn studie had, kocht ik een houten doos met 120 professionele kleurpotloden. Dat was echt een hele gebeurtenis voor mij, om zoiets moois voor mezelf te kopen. Ik heb het altijd als een van de mooiste dingen beschouwd die ik heb gekocht en er altijd met veel liefde mee gewerkt.

De houten doos staat hier op de plank.
De vrouw die zo liefdevol kleurde met haar kleurpotloden is dood.

Langzaam daal ik af naar de bodem van de put.
Ik ben helemaal leeg.

07:12:56 - Marloes -

maandag, 27 januari 2014

Voor het eerst in mijn leven krijg ik meer behoefte aan lotgenotencontact. Oud-revalidanten... En mensen met Usher.
Het delen van verdriet en vreugde. Het liefst wel live, of via de telefoon. Want via internet voel ik de verbinding met de ander niet zo direct.

06:32:17 - Marloes -

zondag, 26 januari 2014

Op Het Loo is het nog leuk allerlei nieuwe dingen te leren van allerlei nieuwe mensen. Maar thuis blijkt dat ik niet zomaar een studie kunstgeschiedenis of iets dergelijks heb gedaan, maar dat het een dagelijkse praktijk te zijn. Iets dat ik daadwerkelijk nodig blijk te hebben. Het blijkt over mij te gaan. Niet over iets buiten mij. Ik blijk al die non-visuele geleerde dingen niet voor louter de kennis geleerd te hebben, maar omdat ik bijna blind ben.

15:24:14 - Marloes -

zaterdag, 25 januari 2014

Deze nacht heb ik geen doods- of levensangst, maar ervaar ik vooral veel verzet tegen mijn slapeloosheid. Ik slaap af en toe, geen idee hoe lang, en voel telkens angst opkomen als ik wakker word. "Oh God, ik ben weer wakker." Daarnaast flarden van heimwee, heimwee naar mensen die ik op Het Loo heb ontmoet en met wie ik een tijd samenleefde.

Pema Chodron schrijft in haar boek over maitri, liefdevolle vriendelijkheid voor jezelf. En daarmee bedoelt ze voor alle processen die er in je gaande zijn. Er eerlijk naar durven kijken, zonder er harde oordelen over te vellen en jezelf daarmee schade te berokkenen. Dat vind ik best lastig. Ik heb snel een oordeel over mijn gedrag en houding, over mijn slapeloosheid, wat gevoed wordt door de verwarring die optreedt als ik niet goed weet wat ik moet doen. Wat het "juiste" is om te doen. En aangezien ik oordelen kan vellen over mijn oordelen, is een kringetje zo gemaakt.

De haptotherapeute leert me terug te keren naar mijn lichaam. Ook de enthousiaste en totaal niet zwaarmoedige psychologe van Bartimeus, net zoals Visio een organisatie voor blinden en slechtzienden, onderwerpt me vooral aan een fysiek regime. Een dagelijkse structuur volgen, ongeacht hoe de nacht is geweest. Twee keer per dag op mijn hometrainer, mijn lichamelijke conditie weer opbouwen. Daarnaast moet ik van haar minstens een keer per dag naar buiten, om het daglicht in te gaan. Dat heeft een mens nodig. Die wandelingen doe ik bewust alleen, zodat ik weer met mijn taststok loop. Op Het Loo noemden ze het type stok dat ik er uitgekozen heb "de Mercedes onder alle stokken". Het meest luxe type. Ik heb op de dag dat ik hem kreeg aan het lusje aan het handvat een sleutelhanger gehangen, zodat ik kan voelen dat het de mijne is. Een hartje van nep-diamantjes.

06:24:57 - Marloes -

vrijdag, 24 januari 2014

"De manier om ons verzet tegen het leven te breken is er oog in oog mee te staan. Als we de pest in hebben omdat het te warm is in de kamer, kunnen we de warmte tegemoet treden en het vurige en drukkende ervan ervaren. Als we de pest in hebben omdat het te koud id in de kamer, kunnen we de kou tegemoet treden en het ijzige en de vinnigheid ervan voelen."

Als je wereld instort, Pema Chodron

Ik lig in bed terwijl ik dit lees. Even ervoor heb ik het nachtlampje dat ik van mijn moeder heb gekregen uit het stopcontact gehaald. Ik lig in het donker. Maar dan realiseer ik het me opeens. Soms is niet de duisternis mijn grootste demon, maar het licht. Ik had me tijdens zazen ook al ge´rriteerd aan de brandende lampen boven de eettafel. Ik stop het nachtlampje weer in het stopcontact en kijk er een tijd huilend naar. Het licht is zo wonderschoon, zo ontzettend mooi, dat het pijn doet aan mijn ogen en pijn doet aan mijn hart.

Marianne Williamson zei ooit: "It's not the darkness, it's the light that fears us most." Dat kan dus ook letterlijk.



ps: Op mijn teksten hier berust copyright. Gelieve ze niet elders te plaatsen of te publiceren zonder mijn toestemming. Ik vind dat niet prettig. Dank je wel.

07:10:24 - Marloes -

donderdag, 23 januari 2014

"Laten we het eens omdraaien," zegt De Man midden in een slapeloze nacht, "ofwel even lateraal denken. Je hebt geen doodsangst, je bent bang om te leven." Hij herinnert me eraan hoe ik in Thailand op zoek was geweest naar veiligheid, naar controle. En hoe dat telkens zo tegenviel. Al die vervoersmiddelen die hen eigen leven leidden, het vliegtuig, die hobbelende auto, die klotsende boot. Een zee vol oncontroleerbaar leven. Ik was zo op zoek naar die veiligheid die ik zeven maanden lang gekend dacht te hebben op Het Loo. En nog steeds ben ik uit alle macht aan het zoeken. Maar ik vind haar niet meer.

Zeven maanden lang in een gecontroleerde omgeving. Alles lag vast. Het lesschemma, de kamer waar ik sliep, de vaste tijden waarop het eten werd geserveerd, mijn plek aan tafel. De mensen, mijn vriendschap met J. Elke minuut was een veilige minuut, zo leek het althans. Elke minuut een gecontroleerde minuut.

En God, wat raakte ik daar aan gehecht. Wat heb ik daarvan gehouden.

Maar het was schijn. Slechts een trainingssituatie, zou vriendje J. zeggen. Want in Thailand en hier thuis blijkt de keiharde realiteit. Ik heb het niet onder controle. Ik lijd enorm controleverlies, terwijl ik zo zoek naar die schijnveiligheid, die ik zeven maanden heb gekend.

Eindelijk begin ik te huilen. "En dan ben ik nog wel een monnik. Ik heb notabene een boek over niet-weten geschreven, de enige plek voor mij waar waarheid te vinden is. Ik heb de monniksgelofte afgelegd; te leven in armoede van geest, niets te willen, niets te hebben, niets te weten. De enige plek waar ik thuis ben is thuisloosheid. De eerste preek van Meister Eckhart. Zalig zijn de armen van Geest, want zij zullen het Koninkrijk bezitten."

Ik heb het niet onder controle gehad. Dat ik zeven maanden lang zou denken dat ik veiligheid en controle had gevonden.

"Misschien moet je je eigen boek maar weer gaan lezen>" zegt De Man.

Maar ik weet niet of dit het nou is wat me parten speelt.
Dat is het hem nou juist.

06:33:19 - Marloes -

woensdag, 22 januari 2014

Ik ben bang om blind te worden.
Ik ben bang om dood te gaan. Bewust van mijn sterfelijkheid.

De haptotherapeut, die me mede middels aanraking weer een beetje in contact laat komen met mijn eigen lichaam, vertelt me over het temmen van de geest in het boeddhisme. Dat ik me niet door mijn gedachten moet laten mee slepen, maar ze moet laten komen en gaan. Het is als een trein met elke emotie als een wagon. Hij komt en roept naar me: "Marloes, kom mee, kom mee!" Maar ik dien er niet op te springen. Te zeggen dat ik niet meega, en hem voorbij laten denderen. Zonder hem weg te drukken.

Door haar herinner ik me opeens het boek "Als je wereld instort" van Pema Chodron. Ik koop het als ebook op mijn iphone zodat ik het in grote letters kan herlezen.

Deze ochtend benut ik het angstaanjagende zwart door in alle vroegte in het stikdonker op het kussen te gaan zitten. Ik weet niet hoe lang ik zit, ik houd de tijd niet bij. Ineens realiseer ik me door het boek dat ik ook hoop en verwachting op de trein moet zetten. Hoop op genezing, of betere tijden, of iets dergelijks. Ook mooie of heldhaftige verhaallijnen, zoals wat ik hier typ, gaan op de trein. Telkenns weer opnieuw.

Ik snap een beetje beter dat mijn leraar zegt dat het een voortdurende beoefening is.
Ik leer opnieuw zazen.

07:32:15 - Marloes -

maandag, 20 januari 2014

Schrijven voor God

Ik heb het vliegen naar en van Thailand, na de revalidatie, erg traumatisch gevonden. En dan bedoel ik trauma in de zin van trauma. Op de heenweg kreeg ik tijdens het taxiŰn van het vliegtuig een paniekaanval. Ik wilde er heel graag uit. Heel erg graag. Maar het was te laat.
Tijdens de vakantie ben ik veel bezig geweest met het me realiseren dat ik ook weer terug moest. Ik heb ontzettend mijn best gedaan het allemaal aan te kunnen, dacht dat het wel zou lukken, dat ik het wel kon. Maar dat was niet zo. De terugvlucht was een hel. Heel veel storm, heel veel turbulentie. Ik heb geprobeerd het rationeel te benaderen. Maar de waarheid is dat ik het doodeng vond, en dat ik het gevoel had, en nu dus nog steeds heb, dat ik alleen was. De enige was die bang was. Ik vond het verschrikkelijk. En heb nu de grootste moeite om controleverlies te lijden. Ik durf niet meer te slapen of goed te huilen.
Ik heb veel te veel van mezelf gevraagd.

Ik sta het liefste met mijn voeten op de grond, niet op de lucht of op het water. Als vervoersmiddel heb ik het liefste het wandelen,de tandem, de auto of de trein. Mijn voeten zijn momenteel heel snel koud. Ook voel ik mijn onderbenen soms niet zo goed meer. Net alsof ik niet meer goed op de grond sta. Mijn shiatsu-therapeut heeft me een bepaalde massage-oefening van de voetzolen mee gegeven, die me veel doet.

Zo is het nu.

Het commentaarveld staat uit. Ik vind het te belastend veel verschillende adviezen te ontvangen.

05:27:06 - Marloes -

zondag, 19 januari 2014

Schrijven voor God

Ik ben weer thuis. Maar niet op de manier zoals ik het graag zou willen. In plaats van zoveel rijker te zijn geworden van alle dingen die ik op Visio Het Loo Erf heb geleerd, ben ik ingestort. De overgang naar huis, na een verre reis ertussen, is me teveel geworden. Ik voel me heel naar en uitgeput. Ik ben heel snel gestrest en heb snel last van hartkloppingen. Ik voel me snel onveilig en durf nauwelijks meer te slapen. Voor het eerst in mijn leven gebruik ik slaaptabletten. Ik ben overspannen, overbelast.

Ik mis Het Loo verschrikkelijk. een vreselijk gemis dat vastzit in mijn hart. De heimwee snijdt. Maar huilen kan ik niet, mijn verdriet zit momenteel opgesloten. Ik kan er niet bij.
Ik mis het samenzijn, de geoliede machine waar ik onderdeel van uit maakte. Ik had er doelen en had een belangrijke plaats in het geheel, niet alleen voor mijzelf, maar ook voor anderen. Voor de docenten, de revalidanten. Hier thuis voel ik me alleen, voel ik die plek in het geheel niet meer.

Ik merk dat ik het heel pijnlijk vind om de geleerde dingen op Het Loo in praktijk te brengen. Om de dingen non-visueel te doen. Omdat ze me herinneren aan een tijd die er niet meer is. Ik ging die non-visuele dingen dus uit de weg, deed weer alles visueel. Omdat het gemis aan Het Loo zo snijdt. Nu ik daar achter ben gekomen, probeer ik ze wel weer rustig te oefenen. Een stukje met de stok lopen, blind typen op deze laptop. Ondanks dat ik het verdriet voel in mijn hart. Het verdriet waar ik nog niet bij kan. Opgesloten verdriet.

Right now it's like this.
Zo is het nu.

De commentaren staan uit, omdat ik het overbelastend vind zoveel verschillende adviezen te krijgen.

10:11:24 - Marloes -

webset copyright © blogfrocks
stones image copyright © intuitivmedia
powered by: nucleus