Soms denk ik wel eens dat mijn enige, echte ambitie in het leven hier zijn is. Overgave aan en samenvallen met het vormloze, de tegenwoordigheid, de Weg, de Dharma, of andere benamingen voor hetzelfde ene onbenoembare alomvattende. Paulus zei: "de Vrede Gods, die alle verstand te boven gaat."

Al ben ik nog niet overtuigd van het idee dat er dan nog iets (een vorm) uit mijn handen komt. Wat natuurlijk wel zo is, want dat is onvermijdelijk en dus niet iets om me druk om te maken.
Dus ik maak me druk om de vraag of die vorm waarde zal hebben, voor mij en/of voor al het andere. In een bepaalde, zichtbare zin en als zodanig erkend wordend. Wat me weer doet realiseren dat ik me dan niet overgeef aan het vormloze. Want dan zal vorm zich vanzelf manifesteren, zoals het altijd doet en zal het op die manier goed zijn. Ik (niet het vormloze) ben alleen bang dat het (ik) niet goed genoeg is.

Niets menselijks is mij vreemd. Het mooie eraan is wel dat ik telkens weer opnieuw de keuze kan maken. Want dat ene en het daarmee samenvallend handelen staat altijd tot onze beschikking. Het is er al.

Toen ik net buiten liep om de hond uit te laten, regende het met zodanig kleine miezer-druppeltjes op mijn gezicht, dat het voelde alsof ik een ijsje was dat overgoten werd met duizenden gekleurde spikkeltjes.

In november 2005 schrijf ik hier op mijn log: "Mocht Nederland de serie Beyond Boundaries overnemen, dan schrijf ik me in." Een paar dagen geleden kwam ik dit tv-programma -over een aantal fysiek gehandicapten die een survivaltocht maken- weer tegen en besloot ik er nog eens een mailtje aan te wagen. Ik stuurde bovenstaande wens naar omroep Llink, die het originele programma heeft uitgezonden. Zojuist kreeg ik een antwoord:

"Beste Marloes,

Dank voor mail. ik kan je vertellen dat wij een soort gelijk programma al gemaakt hebben. In dit najaar zal het op Ned3 te zien zijn. Helaas zijn de opnamens al geweest , wellicht als we nog een seizoen gaan maken kan je je aanmelden als kandidaat.

Groet, E."

Tsssss, jammer!

"Of ik in dit kleine stukje geschiedenis van de mensheid een van de vele ontvangtoestellen ben, die weer verder moet zenden. Maar wat, dat weet ik nog niet."

uit: Etty, de nagelaten geschriften van Etty Hillesum 1941-1943

"Kijk om je heen wanneer je ergens onder de mensen bent, of bent samengekomen met degenen die je lief zijn. Kijk de mensen die je ziet aan en zeg in stilte:"Het licht van God in mij groet het licht van God in jou." Doe het in het verkeer als je gefrustreerd bent, als je op het postkantoor in de rij staat, als je in een restaurant zit. We vinden ons geluk naar de mate waarin we onze gedachten gebruiken om de wereld te zegenen. Doe het vijf minuten, minimaal. Ik daag je uit dit elke dag op z'n minst vijf minuten te doen en niet gelukkig te zijn."

uit: Illuminata van Marianne Williamson

Ik kreeg zojuist feedback van de vrouw die mijn dagboek voor de Journal - Theme a Day - swap op swap-bot heeft ontvangen. Ze schrijft het volgende erover: "This was THE most beautiful piece of art I've gotten in the mail in such a long time! The letters and poems made me cry; the photos and writing made me laugh. I'd give a double-triple heart if possible. Thanks for sharing!"

Dan weet ik weer waar ik het voor doe. Het is fijn om mensen blij te kunnen maken met je werk.

Ik heb een aantal bladzijdes van dit dagboek gefotografeerd en op flickr gezet. Je kunt ze hier bekijken. (De eerste 12 foto's.)

Over Japan gesproken... Ik ontdekte zojuist dat mijn boek bij de Japanse Amazon te koop is! :)

Mocht er iemand onder mijn lezers binnenkort Japan aandoen. dan mag diegene een Fujifilm Pivi MP-300 voor mij meenemen. Plus een heleboel bijbehorend printpapier natuurlijk De Pivi is een leuk printertje in zakformaat, dat je digitale foto's op een heel geschikt dagboek-formaat (creditcard-formaat) uitprint.

Ik plak regelmatig (kleine) foto's in mijn dagboek. Daarvoor gebruik ik nu, naast mijn grote Epson fotoprinter, mijn Canon Selphy CP-710. Maar zo'n Pivi is nOg kleiner dan een Selphy en kun je daadwerkelijk "in je zak" meenemen. Helaas, zoals zoveel superkoele gadgets, enkel te koop in Japan.

Zie dit logje voor meer info en foto's.

(klik voor groter)
Natuurlijk zat ik er nog een beetje verkrampt op. Ik had hem al zes jaar niet meer gezien en sindsdien ook niet meer op een paard gereden (en dan nu gelijk weer met stang-en-trens..). Maar zoals mijn goede vriend Thijs eerder al zei:

Eens een Penny, altijd een Penny.

Ik vond het ontzettend leuk! Zo leuk dat ik over drie weken weer naar hem terug ga voor een volgende les. :)

"Dit is geen roman. En ook geen verhaal. Dit is een geschiedenis. Ze begint met een man die naar de andere kant van de wereld gaat, en ze eindigt met een meer dat daar maar ligt te liggen, op een winderige dag. De man heet Herve Joncour. Hoe het meer heet is onbekend.
Je zou kunnen zeggen dat het een liefdesgeschiedenis is. Maar als het niet meer was dan dat, zou het niet de moeite waard zijn haar te vertellen. Er komen verlangens in voor, en pijnen, die je heel goed kent, maar je hebt er geen echte naam voor om ze mee aan te duiden. Maar het is in ieder geval niet liefde."

Zijde van Alessandro Baricco is een prachtig, klein boekje met een rood linnen omslag (haal alsjeblieft vOOr het lezen het papieren stofomslag eraf). Het is zo dun dat je het in een paar uurtjes uitleest. Lekker in een dekentje genesteld, opgefrommeld in je comfortabele stoel met een kopje thee onder handbereik op het tafeltje voor je. En als je ogen dan de laatste woorden uit het boekje in je opnemen en langzaam vertroebeld worden door het water dat zich uit je hart opwelt, dan prevel je: "God, zegen degenen die zulke verhalen schrijven kunnen." En je voelt jezelf ook gezegend dat je lezen kan.

Het boekje bevat trouwens de liefdesbrief die een ieder van ons wel zou willen ontvangen, dan wel zou willen kunnen schrijven.

Het Meisje Dat Haar Vermoeidheid Haatte had een pesthekel aan moe zijn. [Meer...]

Dick schrijft een lief stukje op zijn log, o.a. over mijn boek.

(grote foto)
In de eerste helft van het jaar heb ik minder boeken (uit)gelezen dan ik had gehoopt. De oogst valt een beetje tegen. Er zijn periodes geweest dat ik het niet goed kon opbrengen om te lezen. Toch merk ik dat het me wel goed doet; als ik met meer concentratie lees, en zinnen die me aanspreken in mijn dagboek overschrijf, merk ik dat mijn hersenen beter gaan werken. Ik kan dan zelf ook beter zinnen construeren en verbanden leggen, beter bestuderen. Dat deel van je hersenen wordt namelijk nogal week als je jaren achtereen niet meer werkt of studeert.
Daarom lees ik ook gewoon door. Wat fictie betreft hoor ik altijd graag aanraders. Eggers en Houellebecq heb ik nog uit de tips onthouden. Non-fictie heb ik meer dan genoeg op het nog-te-lezen stapeltje liggen.

Momenteel ben ik bezig in Wat de Boeddha onderwees van Walpola Rahula.

Nu is Gaston binnen de Kanzeon Sangha een beroemde zen-hond, maar dit hondje kan er ook wat van!

(via hier en nu)